In april mocht ik voor het maandblad MusicMaker als ‘deskundige’ (ja, het staat er echt) een vijftal nieuwe albums van Nederlandse bodem recenseren. De restrictie van 200 bondige woorden leverde o.a. het volgende resultaat op:

Shoegaze blijft een lastig genre in den Lage Landen. Dat ondervond ook het echtpaar Lydia en Stefan van Maurik toen ze het debuutalbum van Eins, Zwei Orchestra probeerden te slijten aan de vaderlandse platenbonzen. Dromerige indie-rock blijkt eenvoudigweg lastig te verkopen in Nederland, maar misschien kan 100 Colors als een baken voor het genre dienen?

De inspiratie voor het in eigen beheer uitgebrachte conceptalbum werd ingegeven door de fascinatie voor de Oostenrijkse kunstenaar Friedensreich Hundertwasser. Een wetenschap waar je niet per se mee aan de slag hoeft om de 11 nummers in context te plaatsen. De singles Spiral en 100 Colors staan op zichzelf en worden omringd door andere fraaie stukken als Ecologically Naked, Vienna Acoustics en Tonight. Het hardere Self Taught/Non Traditionally Educated en Schnell raken de snaar wat minder en zullen vooral live meer indruk maken.

Eins, Zwei Orchestra levert een boeiend en sferisch debuutalbum af, waar mooie melodielijnen en zwierige refreinen worden verpakt in een muur van geluid. Voor het ongetrainde oor kan dat snel vervallen in een wat wollige en onpersoonlijke luistertrip. Wie echter durft te ontdekken heeft aan 100 Colors een bijzonder fijne kluif.

In april mocht ik voor het maandblad MusicMaker als ‘deskundige’ (ja, het staat er echt) een vijftal nieuwe albums van Nederlandse bodem recenseren. De restrictie van 200 bondige woorden leverde o.a. het volgende resultaat op:

De Handsome Poets zijn met hun dansbare indie-pop omarmd door 3FM met veel airplay en het predicaat Serious Talent. Na de radiohits ligt nu het titelloze debuutalbum in de schappen. Grote vraag: wat heeft het Goudse vijftal de luisteraar nog meer te bieden?

We komen erachter nadat we eerst de dampende kneiters Dance (The War Is Over) en (We Can’t Be) Saints voor de kiezen hebben gekregen. Call Back Tomorrow maakt daarna gebruik van dezelfde receptuur: up-tempo indietronica met guitige oldschool synths. Het meer bedaarde Silence is Sexy en Queens & Kings missen vervolgens overtuiging en klinken zelfs wat repetitief. Dat laatste is kenmerkend voor de rest van het album. Het allereerste radiohitje Blinded haalt je weer bij de les, maar dan is het slotakkoord van de cd al ingezet. Het laatste nummer Out of Your League heeft overduidelijk de blauwdruk van The Doors klassieker Riders on The Storm en laat je ietwat vertwijfeld achter.

Al met al luistert het debuut van de Handsome Poets weg als een veilige impulsaankoop, die je over een jaar nog eens opzet voor de leuke hitjes die er op staan. Over de gehele linie frisse, toegankelijke indie-pop met een lage spanningsboog en een apart einde.

In april mocht ik voor het maandblad MusicMaker als ‘deskundige’ (ja, het staat er echt) een vijftal nieuwe albums van Nederlandse bodem recenseren. De restrictie van 200 bondige woorden leverde o.a. het volgende resultaat op:

Duende Ariza Lora (zang, gitaar) en Victor Brandt (drums) zijn twee jonge honden uit Dordrecht die compromisloze noiserock uit de grond stampen. Het duo beschikt over genoeg energie, talent en ambitie, want hoe krijg je het anders voor elkaar om als tieners je tweede album in Austin, Texas op te nemen met een gerenommeerde producer?

Post-Historic opent vuig en meedogenloos met Your Heart Upside Down. Ook daarna blijft het gas erop en wordt er een fikse lading testosterock door je speakers gepompt. Net op het moment dat er een overdaad aan geluid ontstaat, is er een abrupte wending in Death of the Sincere. Vanuit het niets wordt een instrumentale oase van rust gecreëerd. Een welkom intermezzo, wat de voorbode is van een redelijk gevarieerd album. Meer melodieuze composities als A Room A Story A Beautiful Memory en A Silent Voice Destroys worden afgewisseld met een tweede golf aan geluid. Door die verscheidenheid blijft de luisteraar tot het eind op de been.

Wie een voorliefde heeft voor stevige postpunk, rauwe prog-rock en een ingetogen melodielijn hier en daar niet schuwt, zal Post-Historic zeker op waarde schatten en het een welkome aanvulling vinden in zijn of haar muziekcollectie.

In april mocht ik voor het maandblad MusicMaker als ‘deskundige’ (ja, het staat er echt) een vijftal nieuwe albums van Nederlandse bodem recenseren. De restrictie van 200 bondige woorden leverde o.a. het volgende resultaat op:

Ineens stonden ze vorig jaar aan de frontlinie bij De Wereld Draait Door: The Souldiers. De Amsterdamse formatie rond de familie Van Duijck brengt een eigentijdse mengeling van soul, funk en blues. Er was nog geen volwaardig album, maar wel de EP Fuel To Fire, die de persoonlijke goedkeuring droeg van Leo Blokhuis. De verwachtingen voor de eerste langspeler waren daarmee meteen hooggespannen.

Vooropgesteld: het is dapper om je als Nederlandse band te wagen aan het Amerikaanse roots-geluid. These Times is een gemêleerd debuut geworden zonder echte hoogte- of dieptepunten. Dat is meteen ook de makke van de cd. Nergens wordt uit de bocht gevlogen, terwijl de stijlen die The Souldiers bestrijken juist bekend staan om hun energieke beleving. De zang van de zusjes Sofie en Cato is ook te clean cut om het repertoire naar een hoger plan te tillen. Vooral groovy nummers als Let Me Take You Away en Sarah missen karakter en bravoure, die juist de soul en funk ooit zo groot hebben gemaakt.

De doorgewinterde muziekliefhebber zal daarom niet warm of koud worden bij dit voor de rest netjes geproduceerde debuutalbum. Voor Viva-lezeressen die hun muzikale horizon willen verbreden met roots-klanken is These Times echter een alleraardigste eerste kennismaking.

In april mocht ik voor het maandblad MusicMaker als ‘deskundige’ (ja, het staat er echt) een vijftal nieuwe albums van Nederlandse bodem recenseren. De restrictie van 200 bondige woorden leverde o.a. het volgende resultaat op:

Onder de noemer Bastian maakte de wereld in 2001 voor het eerst kennis met de electrofunk van toetsenist/zanger Bas Bron. Tien jaar later verdient de Amsterdammer dikke boterhammen als het muzikale brein achter de Jeugd van Tegenwoordig. Daarnaast blijft er genoeg tijd over voor andere solo-projecten als Seymour Bits, Comtron en dus ook zijn eigen band Bastian.

Het vierde album There’s No Such Place opent als een stomende rockplaat uit midden jaren tachtig, compleet met getoupeerde haardos en strakke spandexbroeken. Wanneer het aanstekelijke Mixed Messages feilloos de paarse periode van Prince benadert, is duidelijk dat Bastian bezig is om de muziekgeschiedenis op geheel eigen wijze te herschrijven. Dat gebeurt met veel variatie, zodat je de cd bij een tweede luisterbeurt al flink deinend en wiegend tot je neemt. De eerste keer is vooral acclimatiseren aan de excentrieke sfeer van het album. Er zijn geen muzikale pretenties te bespeuren. Het plezier van het maken en het spelen voert letterlijk de boventoon.

There’s No Such Place doet aan als een eigentijdse trip down memory lane vol funk en brullende gitaren. Een sexy eclectisch feestje waar de geest van Prince, Cameo, Van Halen, George Clinton en zelfs ZZ Top weelderig rondwaart. Lekker!