Toen Kink FM in het najaar van 1995 op de kabel startte met haar eerste uitzending zat ik met klapperende oortjes voor de radio. Voor een puber die zijn muzikale horizon naarstig wilde verbreden was het station een revelatie. Nieuwe spannende stromingen als grunge, trip hop en big beat vonden hun heil bij het rebelse Kink, maar ook ondergeschoven kindjes als The Smiths en Joy Division hadden nu plots een mooi thuis.

In de 16 jaar dat de zender bikkelde voor haar bestaan werd er nooit echt van koers veranderd. De presentatie was altijd ingetogen en zonder opsmuk, zodat de muziek alle ruimte kreeg om haar werk te doen. De programmering kon je dan ook maar moeilijk bestempelen als kleurrijk. Kink was een zwart schaap in het Hilversumse, maar wel een verdomd trots zwart schaap! Een houding die commerciële belangen en mediageile BN’ers altijd op veilige afstand wist te houden. Kink bleef een rechtschapen stukje radiolandschap.

Eind juni werd bekend dat investeringsmaatschappij V-Ventures de stekker uit het station zou trekken. Het DNA van V-Ventures herleidt opvallend genoeg naar de illustere zeezender Veronica. De radiopiraten die eveneens jarenlang vol overtuiging knokten voor hun bestaan. Veronica moest in 1974 uiteindelijk buigen voor de Nederlandse overheid. Kink FM ging gisteren paradoxaal genoeg juist ten onder aan Veronica. De rebellie op de Nederlandse radio lijkt daarmee een genadeklap te hebben gekregen. Of is er hier en daar nog hoop?

Klik hier om de embedded video te bekijken.

In april mocht ik voor het maandblad MusicMaker als ‘deskundige’ (ja, het staat er echt) een vijftal nieuwe albums van Nederlandse bodem recenseren. De restrictie van 200 bondige woorden leverde o.a. het volgende resultaat op:

Shoegaze blijft een lastig genre in den Lage Landen. Dat ondervond ook het echtpaar Lydia en Stefan van Maurik toen ze het debuutalbum van Eins, Zwei Orchestra probeerden te slijten aan de vaderlandse platenbonzen. Dromerige indie-rock blijkt eenvoudigweg lastig te verkopen in Nederland, maar misschien kan 100 Colors als een baken voor het genre dienen?

De inspiratie voor het in eigen beheer uitgebrachte conceptalbum werd ingegeven door de fascinatie voor de Oostenrijkse kunstenaar Friedensreich Hundertwasser. Een wetenschap waar je niet per se mee aan de slag hoeft om de 11 nummers in context te plaatsen. De singles Spiral en 100 Colors staan op zichzelf en worden omringd door andere fraaie stukken als Ecologically Naked, Vienna Acoustics en Tonight. Het hardere Self Taught/Non Traditionally Educated en Schnell raken de snaar wat minder en zullen vooral live meer indruk maken.

Eins, Zwei Orchestra levert een boeiend en sferisch debuutalbum af, waar mooie melodielijnen en zwierige refreinen worden verpakt in een muur van geluid. Voor het ongetrainde oor kan dat snel vervallen in een wat wollige en onpersoonlijke luistertrip. Wie echter durft te ontdekken heeft aan 100 Colors een bijzonder fijne kluif.

De Handsome Poets zijn met hun dansbare indie-pop omarmd door 3FM met veel airplay en het predicaat Serious Talent. Na de radiohits ligt nu het titelloze debuutalbum in de schappen. Grote vraag: wat heeft het Goudse vijftal de luisteraar nog meer te bieden?

We komen erachter nadat we eerst de dampende kneiters Dance (The War Is Over) en (We Can’t Be) Saints voor de kiezen hebben gekregen. Call Back Tomorrow maakt daarna gebruik van dezelfde receptuur: up-tempo indietronica met guitige oldschool synths. Het meer bedaarde Silence is Sexy en Queens & Kings missen vervolgens overtuiging en klinken zelfs wat repetitief. Dat laatste is kenmerkend voor de rest van het album. Het allereerste radiohitje Blinded haalt je weer bij de les, maar dan is het slotakkoord van de cd al ingezet. Het laatste nummer Out of Your League heeft overduidelijk de blauwdruk van The Doors klassieker Riders on The Storm en laat je ietwat vertwijfeld achter.

Al met al luistert het debuut van de Handsome Poets weg als een veilige impulsaankoop, die je over een jaar nog eens opzet voor de leuke hitjes die er op staan. Over de gehele linie frisse, toegankelijke indie-pop met een lage spanningsboog en een apart einde.

In april mocht ik voor het maandblad MusicMaker als ‘deskundige’ (ja, het staat er echt) een vijftal nieuwe albums van Nederlandse bodem recenseren. De restrictie van 200 bondige woorden leverde o.a. het volgende resultaat op:

Duende Ariza Lora (zang, gitaar) en Victor Brandt (drums) zijn twee jonge honden uit Dordrecht die compromisloze noiserock uit de grond stampen. Het duo beschikt over genoeg energie, talent en ambitie, want hoe krijg je het anders voor elkaar om als tieners je tweede album in Austin, Texas op te nemen met een gerenommeerde producer?

Post-Historic opent vuig en meedogenloos met Your Heart Upside Down. Ook daarna blijft het gas erop en wordt er een fikse lading testosterock door je speakers gepompt. Net op het moment dat er een overdaad aan geluid ontstaat, is er een abrupte wending in Death of the Sincere. Vanuit het niets wordt een instrumentale oase van rust gecreëerd. Een welkom intermezzo, wat de voorbode is van een redelijk gevarieerd album. Meer melodieuze composities als A Room A Story A Beautiful Memory en A Silent Voice Destroys worden afgewisseld met een tweede golf aan geluid. Door die verscheidenheid blijft de luisteraar tot het eind op de been.

Wie een voorliefde heeft voor stevige postpunk, rauwe prog-rock en een ingetogen melodielijn hier en daar niet schuwt, zal Post-Historic zeker op waarde schatten en het een welkome aanvulling vinden in zijn of haar muziekcollectie.

Ineens stonden ze vorig jaar aan de frontlinie bij De Wereld Draait Door: The Souldiers. De Amsterdamse formatie rond de familie Van Duijck brengt een eigentijdse mengeling van soul, funk en blues. Er was nog geen volwaardig album, maar wel de EP Fuel To Fire, die de persoonlijke goedkeuring droeg van Leo Blokhuis. De verwachtingen voor de eerste langspeler waren daarmee meteen hooggespannen.

Vooropgesteld: het is dapper om je als Nederlandse band te wagen aan het Amerikaanse roots-geluid. These Times is een gemêleerd debuut geworden zonder echte hoogte- of dieptepunten. Dat is meteen ook de makke van de cd. Nergens wordt uit de bocht gevlogen, terwijl de stijlen die The Souldiers bestrijken juist bekend staan om hun energieke beleving. De zang van de zusjes Sofie en Cato is ook te clean cut om het repertoire naar een hoger plan te tillen. Vooral groovy nummers als Let Me Take You Away en Sarah missen karakter en bravoure, die juist de soul en funk ooit zo groot hebben gemaakt.

De doorgewinterde muziekliefhebber zal daarom niet warm of koud worden bij dit voor de rest netjes geproduceerde debuutalbum. Voor Viva-lezeressen die hun muzikale horizon willen verbreden met roots-klanken is These Times echter een alleraardigste eerste kennismaking.

Wie dan nog durft te zeggen dat God geen gevoel voor humor heeft, is waarschijnlijk een atheïst zonder inlevingsvermogen. Je lotsbestemming zal toch immers maar zijn dat je opgroeit in een welvarend land waar je alle ruimte krijgt om je muzikaliteit te ontplooien, terwijl er vervolgens geen droog brood mee valt te verdienen. Dat leidt onherroepelijk tot frustraties en dus spuwen velen hun gal over het ondankbare vaderlandse publiek (en God dan dus heel hard bulderen). Toegegeven, in een land waar de aubades van puisterige palingboeren de hitlijsten domineren is iets mis, maar het grootste probleem in Nederland blijft simpelweg de beperkte schaalgrootte.

We zijn maar een spikkel op de aardkloot. Er is te weinig volk en daardoor geen afzetmarkt voor een goed gedifferentieerd en concurrerend media-apparaat. Zodoende is het voor nieuwbakken artiesten bikkelen voor iedere minuut zendtijd op de landelijke televisie en radio. Dat is op zijn beurt weer broodnodig om aan betere gigs en festivals te komen. Blijft dat allemaal uit, dan kun je in Nederland als muzikant niet leven van louter een goede lokale reputatie.

Wat te doen? Eigenlijk heel simpel: je muziekrechten in eigen beheer houden, de calvinistische geest uit je kop verjagen en meteen over de landsgrens turen. Met een goed plan is het dankzij de interwebs namelijk makkelijker dan ooit om je muziek in het buitenland te slijten. Het vergt tijd, energie en ondernemerschap, maar dat is voor nieuwe artiesten tegenwoordig sowieso een must om te overleven. En waarom dan niet meteen over de grens kijken?

Onder de noemer Bastian maakte de wereld in 2001 voor het eerst kennis met de electrofunk van toetsenist/zanger Bas Bron. Tien jaar later verdient de Amsterdammer dikke boterhammen als het muzikale brein achter de Jeugd van Tegenwoordig. Daarnaast blijft er genoeg tijd over voor andere solo-projecten als Seymour Bits, Comtron en dus ook zijn eigen band Bastian.

Het vierde album There’s No Such Place opent als een stomende rockplaat uit midden jaren tachtig, compleet met getoupeerde haardos en strakke spandexbroeken. Wanneer het aanstekelijke Mixed Messages feilloos de paarse periode van Prince benadert, is duidelijk dat Bastian bezig is om de muziekgeschiedenis op geheel eigen wijze te herschrijven. Dat gebeurt met veel variatie, zodat je de cd bij een tweede luisterbeurt al flink deinend en wiegend tot je neemt. De eerste keer is vooral acclimatiseren aan de excentrieke sfeer van het album. Er zijn geen muzikale pretenties te bespeuren. Het plezier van het maken en het spelen voert letterlijk de boventoon.

There’s No Such Place doet aan als een eigentijdse trip down memory lane vol funk en brullende gitaren. Een sexy eclectisch feestje waar de geest van Prince, Cameo, Van Halen, George Clinton en zelfs ZZ Top weelderig rondwaart. Lekker!

Toen internet in 1995 een vlucht nam, zorgde dat binnen de muziekindustrie voor een ware aardverschuiving. Platenbonzen en gerenommeerde artiesten schreeuwden moord en brand over de illegale verspreiding van hun muziek. De positieve keerzijde van die ontwikkeling blijft echter vaak onderbelicht. Fris en nieuw talent kreeg dankzij de explosieve groei van internet plots een wereldwijd platform om zijn kunsten op te vertonen. Maar ook het opspeuren van juweeltjes uit het verleden werd dankzij de digitale snelweg een stuk makkelijker.

Zodoende ontdek ik elke week nieuwe pracht en praal via internet, die ik graag wil delen met andere liefhebbers. Dat gaat dus nu gebeuren via dit webstekje. Mijn hoop is dat de pagina uiteindelijk uitgroeit tot een interactieve speelplaats van muziekfetisjisten, die elkaar bestoken met allerhande fijne liederen. Eerst aankomende tijd zelf maar het goede voorbeeld geven. En vergeet niet: vind je de muziek die je hoort de moeite waard, koop het dan. Enjoy!